And it feels good!

De eerste week is alweer voorbij, de eerste lessen alweer achter de rug en het alleen wonen begint te wennen. Wakker worden in dit paradijs tijdens de zonsopkomst met roze lucht of een sneeuwbui, voelt aan alsof je de hele wereld aan kunt. Het is hier fijn, mooi en ik voel me hier goed.

Inmiddels zijn alle Amerikaanse studenten terug van hun ‘break’ en is het overal nu een stuk drukker en gezelliger. De Dining Hall hebben we niet meer voor onszelf, maar we moeten zoeken naar een zitplekje. De bagels met cream cheese en burrito’s heb ik me al eigen gemaakt, net als het kopje groene thee. Inmiddels hebben we ook geleerd om ’s middags veel te eten omdat er ’s avonds weinig keuze is qua voeding.
In Roskie organiseren ze van alles voor de studenten. Woensdag was er een cookie and milk party, om iedereen te op te vangen en te steunen na de eerste schooldag. Voor ons even een mentale voorbereiding, gezien de lessen van ons op donderdag pas zijn begonnen. Na een gesprek met een ware cowboy (lees: cowboy hoed op – dag en nacht -, cowboy laarzen aan, geruit blouse met bodywarmer aan, wonend op een ranch in Idaho en een opleiding als hoefsmid) zijn we maar gaan slapen om goed uitgerust in de les te komen.
Met de regels van Amerika, Montana en Roskie zijn we inmiddels meel eigen geworden. Roken mag vanaf 25 ft. vanaf het gebouw, koken mag maar is eigenlijk not done, alcohol mag niet onder de 21, drugs gebruik mag nooit, doordat het hunting season is mag er een hunting knive op de kamer worden gehouden en een geweer in de kelder van Roskie verzegeld in een oranje box. Je kleren wassen kost 1 dollar, je kleren drogen kost 1 dollar en je lesboeken 150 dollar per stuk.

Donderdag ochtend om 8 uur begon Sustainable Food Systems, een vierdejaars vak dat zich op heel veel aspecten van de voeding richt. Zo ook de voedingsgewoontes in Montana.
Alle vakken waren even leuk en interessant. Door miscommunicatie moeten we er nu echter nog 1 of 2 vakken (nog steeds niet bekend) bij kiezen. Culinary Fundamentals?
Na een eerste dag heb je het gevoel al veel meer geleerd te hebben dan in 3 jaar op de HvA. Dit komt ook doordat er een heel ander leersysteem is hier. In Amerika kan je niet zomaar een les missen. Je eindcijfer hangt af van de aanwezigheid in de lessen, je huiswerk, de tussentijdse toetsen en de eindtoets in mei. De docenten zijn net zo vriendelijk als de rest van de inwoners van Bozeman. Ze stimuleren leerlingen hier heel erg, een fijne manier van lesgeven. De resultaten worden niet in cijfers maar in letters gegeven waarbij je een A heel graag op je blaadje wilt zien staan en een F betekend dat je het niet hebt gehaald. Het serieuze werk is dus nu begonnen en het huiswerk wacht al.

Waar ik nog niet helemaal aan gewend ben is de lucht die er om sommige mensen heen hangt. Montana is natuurlijk de staat van de vroegere indianenstammen en de ‘moderne’ cowboys. Sommige mensen komen echter rechtstreeks van hun paarden ranch de les instappen, wat zorgt voor een pis- en paardenlucht in het lokaal. Welkom in Montana State!